Μαθήματα Καλλυντικών - Αμαμελίδας Νερό (Witch Hazel Water)

(Hamamelis water, Witch Hazel water, Hazel water)

Ανθόνερο που προκύπτει από εκχύλιση των αποξηραμένων ή φρέσκων φύλλων, κλαδιών και ριζών του φυτού Αμαμελίδα (Hamamelis Virginiana, ιθαγενές φυτό της Νοτίου Αμερικής) σε νερό.

Περιέχει γαλλικό οξύ, αμαμελιταννίνη και πτητικά έλαια, ρητίνες, και διάφορα φυτοχημικά όπως ταννίνες, καμφερόλη και ευγενόλη.

Χρησιμοποιείται ευρέως σε καλλυντικά προϊόντα που προορίζονται για το λιπαρό δέρμα λόγω της τονωτικής, στυπτικής, δροσιστικής και συσφικτικής ιδιότητας των ταννίνων που περιέχει.

Υποστηρίζεται επίσης ότι, λόγω της παρουσίας των φυτοχημικών, τα οποία δρουν ως αντιοξειδωτικοί παράγοντες δεσμεύοντας τις ελεύθερες ρίζες, μπορεί να δράσει κατά της φωτογήρανσης.

Όταν δε συνδυαστεί με άλλες προστατευτικές του δέρματος ουσίες, μπορεί να ενισχύσει την προστατευτική τους δράση ενάντια στις ακτίνες του ήλιου.

Το νερό αμαμελίδας δεν προκαλεί ερεθισμούς και αλλεργίες, εφόσον βέβαια συντηρηθεί σωστά, όπως άλλωστε και όλα τα καλλυντικής φύσεως υλικά που προορίζονται για επαφή με το δέρμα, ώστε να αποφευχθεί ανάπτυξη βακτηριδίων.

Μεγάλη σύγχυση επικρατεί σχετικά με τις “θαυματουργές” ιδιότητες πολλών φυτικών ουσιών. Έτσι και με την αμαμελίδα, έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι δρα θεραπευτικά κατά της λιπαρότητας. Φυσικά αυτό δεν ισχύει καθώς οι στυπτικές της ιδιότητες δεν μπορούν να θεραπεύσουν το λιπαρό δέρμα, παρά μόνο να το καθαρίσουν προσωρινά αφήνοντας μια δροσερή αίσθηση στην επιδερμίδα.

Μαθήματα Καλλυντικών - Αλόη (Aloe Vera)

Φυτική ουσία με μορφή γέλης ή χυμού που βρίσκεται στο εσωτερικό των φύλλων του φυτού Αλόης η οποία προέρχεται από την Ανατολική Αφρική. Ήταν ήδη γνωστή στους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους για την ιδιότητά της να επουλώνει πληγές κάθε είδους.

Η αλόη, σαν κάκτος, αποτελείται σχεδόν εξολοκλήρου από νερό, περίπου 95% δηλαδή. Το υπόλοιπο μέρος αποτελείται από πολλά ενδιαφέροντα συστατικά όπως παράγωγα ανθρακινόνης (αλοϊνη, χρυσοφανικό οξύ, εμοντίνη, μπαρμπαλοίνη κ.α.), υδρογονάνθρακες, λιγνίνη, μαλικό οξύ, σαλικυλικό οξύ, στερόλες, λεκτίνες, σαπωνίνες, γελονίνες, χρωμόνες, ρητίνες, αμινοξέα (περίπου 20) καθώς και βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία.

Από τα συστατικά της, αυτά που ενδιαφέρουν την κοσμετολογία είναι τα εξής:

Η λιγνίνη που θεωρείται ότι βοηθά στην διαστολή των αγγείων αυξάνοντας έτσι την διεισδυτικότητα και απορρόφηση των συστατικών των καλλυντικών στο δέρμα. Επίσης υποστηρίζεται πως διεγείρει τους ινοβλάστες συμβάλλοντας έτσι στην παραγωγή κολλαγόνου και συνεπώς στην ανανέωση των κυττάρων.

Οι πρωτεΐνες S-100, η Β-Σιτοστερόλη και οι λεκτίνες, τα οποία προάγουν την κυτταρική ανάπτυξη για επιδιόρθωση ιστών κι έτσι έχουμε ταχύτερη επούλωση πληγών αλλά και βελτίωση υπαρχόντων ουλών.

Τα αντιοξειδωτικά (βιταμίνες A,C,E και β-καροτίνη) όπου εξ’ αιτίας της παρουσίας τους, αποδίδονται στην αλόη αντιγηραντικές ιδιότητες.

Με βάση αυτά τα συστατικά και τις ιδιότητές τους, χρησιμοποιείται ευρέως στα καλλυντικά ως ουσία επουλωτική και αντιρυτιδική. Υποστηρίζεται δε ότι είναι υμενιογόνο μαλακτικό, ότι δημιουργεί δηλαδή προστατευτικό υμένιο στο δέρμα αποτρέποντας έτσι την απώλεια νερού από αυτό, κρατώντας το ενυδατωμένο.

Επίσης, είναι γενικώς γνωστή σαν πρώτη βοήθεια σε κάθε είδους πληγές και εγκαύματα, ηλιακά και μη, ενώ θεωρείται ιδανικό μαλακτικό για περιπτώσεις ξηροδερμίας καθώς και για το ευαίσθητο δέρμα του προσώπου.

Δεν έχουν αναφερθεί ανεπιθύμητες παρενέργειες από τη χρήση της, μόνο σπάνια κάποιος τοπικός ερεθισμός σε ευαίσθητα άτομα. Να τονίσω πως αναφέρομαι στη χρήση της σε καλλυντικά σκευάσματα και όχι στην αλόη ως χυμό που μπορεί να καταναλωθεί εσωτερικώς. Γι’ αυτή την περίπτωση θα μιλήσουμε σε επόμενο άρθρο που αφορά τη φαρμακευτική χρήση της αλόης.


Αν και τα καλλυντικά που περιέχουν αλόη διαφημίζονται ως αντιρυτιδικά, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, όχι μόνο για την αλόη, αλλά και για οποιοδήποτε συστατικό, φυσικό ή μη, για το λόγο του ότι, καμιά ουσία δεν μπορεί να αναιρέσει την επίδραση του χρόνου στον οργανισμό μας παρά μόνο να ενισχύσει μερικώς την αντίστασή του στη φυσική φθορά με ποικίλους τρόπους. Η αντιγήρανση είναι ένας μεγάλος τομέας έρευνας στον οποίο πολλοί παράγοντες διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Μέσα σε αυτούς είναι η διατροφή, η άσκηση, η κληρονομικότητα, ο τρόπος ζωής κλπ, και μόνο με τον σωστό συνδυασμό τους μπορεί να επιτευχθεί κάποιο αποτέλεσμα στην καθυστέρηση της γήρανσης αλλά όχι και στην αναίρεσή της.

*Θα πρέπει να τονίσω πως, για τη κατ οίκον εκμετάλλευση του ζελέ της αλόης, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί καθώς, το φύλλο της αλόης παράγει 2 ξεχωριστά υγρά, με διαφορετικές ιδιότητες κι επιδράσεις το καθένα. Το αυθεντικό ζελέ της αλόης είναι αυτό που βρίσκεται στο κέντρο του φύλλου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί αφού έχουμε αφαιρέσει το κιτρινοπράσινου χρώματος υγρό που περιβάλλει το ζελέ και είναι ερεθιστικό. Θα αναφερθώ με περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος σε επόμενο άρθρο που θα αφορά της αλόη ως βότανο.

 

Μαθήματα Καλλυντικών - Αλλαντοϊνη (Allantoin)

Χημικώς ονομάζεται διοξοϊμιδαζολιδινυλουρία και ανευρίσκεται σε φυτά με δημοφιλέστερη πηγή το εκχύλισμα ριζών σύμφυτου, καθώς και σε ζώα, βακτήρια και θηλαστικά, εκτός των ανθρώπων και των πιθήκων. Από τα φυτά το βρίσκουμε πέρα από το σύμφυτο και στον καπνό, στο χαμομήλι, στα ζαχαρότευτλα και στο φύτρο σταριού ενώ στα θηλαστικά παράγεται ως υποπροϊόν του καταβολισμού των πουρινών όπου έχουμε οξείδωση του ουρικού οξέως. Επίσης, παράγεται και συνθετικώς.

Έχει μορφή άσπρης κρυσταλλικής πούδρας, χωρίς οσμή και γεύση. Διαλύεται στο ζεστό νερό και την αλκοόλη. Οι συγκεντρώσεις της κυμαίνονται από 0,1% μέχρι και 2% και, παρά τη χαμηλή αυτή συγκέντρωση, είναι εξίσου αποτελεσματική.

Είναι γνωστή κυρίως για τις μαλακτικές και τις ήπια επουλωτικές της ιδιότητες κάτι που οφείλεται στην κερατολυτική της ικανότητα, να μαλακώνει δηλαδή την κερατίνη βοηθώντας έτσι την συγκράτηση νερού στο δέρμα, αλλά και στην ικανότητά της να προάγει τον πολλαπλασιασμό και ανανέωση των κυττάρων. Επίσης, διαθέτει πολύ καλή συμβατότητα με το δέρμα.

Χρησιμοποιείται έτσι, σε προστατευτικές κρέμες, σε λοσιόν για μετά το ξύρισμα ή τον ήλιο, σε σκευάσματα για μικροερεθισμούς και γενικώς σε κάθε λογής προϊόντα που προορίζονται για ξηρό δέρμα, μικροτραυματισμούς, εγκαύματα και ηλιακά εγκαύματα, ουλές, σκασμένα χείλη, συγκάματα κλπ.

Επίσης, είναι καλός παράγοντας στοματικής υγιεινής και χρησιμοποιείται έτσι σε οδοντόκρεμες, στοματοπλύματα και παρεμφερή προϊόντα στοματικής υγιεινής.

Χρησιμοποιείται ακόμη και σε φαρμακευτικά σκευάσματα για δερματικές παθήσεις όπως ακμή, έκζεμα, ψωρίαση αλλά ακόμη και οι δερματικά υγιείς μπορούν να επωφεληθούν από τη χρήση της καθώς προσφέρει λείο, απαλό και υγιές δέρμα.

Πέρα από την αλλαντοϊνη, χρησιμοποιούνται στα καλλυντικά και οι ενώσεις της με διάφορες ιδιότητες πχ: L-ασκορβικό οξύ (allantoin ascorbate) ως αντιοξειδωτικό, χλωρουδροξυαλουμίνιο (chlorohydroxyaluminium allantoinate) ως στυπτικό κ.α.

Τοπικός ερεθισμός μπορεί να συμβεί αλλά μόνο από τις χρησιμοποιούμενες ενώσεις της αλλαντοϊνης μιας και η αυτούσια αλλαντοϊνη, σε φυσική ή χημική μορφή, δεν είναι τοξική ή αλλεργιογόνος αντιθέτως, λειτουργεί προστατευτικά ενάντια σε τυχόν ερεθισμούς που μπορεί να προκληθούν από άλλα προϊόντα π.χ. σαπούνι, σκευάσματα με αλκοόλη κλπ.

 

Μαθήματα Καλλυντικών - Αλγινικό Οξύ (Alginic Acid)

Φυσικός κολλοειδής πολυσακχαρίτης που προκύπτει από εκχύλιση διαφόρων φυκιών του είδους Phaeophyceae και το οποίο βρίσκεται σε ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία.

Έχει κολλοειδή μορφή με χρώμα από λευκό έως κίτρινο-καφέ, είναι άγευστο και διαλύεται εύκολα στο νερό.

Χρησιμοποιείται σε καλλυντικά και σε προϊόντα μπάνιου ως γαλακτωματοποιητής και ως πηκτικός παράγοντας, ρυθμίζοντας τη ρευστότητα αλλά και τη γλοιότητα του τελικού προϊόντος.

Στα καλλυντικά του εμπορίου θα βρείτε και παράγωγα του αλγινικού οξέως όπως:

·         Μετά νατρίου άλατα αλγινικού οξέως (Algin)
·         Εστέρες/Άλατα αλγνινικού οξέως (Alginates)
·         Βοτανικά εκχυλίσματα (Algae)

κυρίως σε προστατευτικές κρέμες (χεριών, ημέρας κλπ) αλλά και σε προϊόντα μπάνιου (σαμπουάν, οδοντόκρεμες).

Για το αλγινικό οξύ και τα παράγωγά του, δεν έχουν αναφερθεί παρενέργειες αν και τα μετά νατρίου άλατά του (Algin) ίσως είναι υπεύθυνα για μεταλλάξεις, κάτι το οποίο ερευνάται.

Μαθήματα Καλλυντικών - Ακακία/Αραβική Γόμα (Acacia, Gum Arabic)

 

Γνωστή και ως αραβικό κόμμι, πρόκειται για περίπλοκο μίγμα γλυκοπρωτεϊνών και πολυσακχαριτών.


Παράγεται όπως και το γνωστό μας ρετσίνι από δέντρα, και συγκεκριμένα του είδους Acacia Senegal και Acacia Seyal τα οποία βρίσκονται στην Αφρική, την Ινδία, την Νότια Αμερική. Το κόμμι αυτό παράγεται από το δέντρο προκειμένου να καλύψει το κενό σε περίπτωση κοπής ή τραυματισμού του φλοιού του δέντρου.

Είναι μια κολλώδης, άμορφη μάζα, χωρίς γεύση και οσμή και είναι εύκολα διαλυτή στο νερό και αδιάλυτη στην αλκοόλη. Εμπεριέχει μικρά ποσοστά ταννίνης.

Οι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν ως πηκτικό μέσο στα καλλυντικά αλλά και στην διαδικασία μουμιοποίησης.

Σήμερα, χρησιμοποιείται στα καλλυντικά ως πηκτικός, σταθεροποιητικός και παχυντικός παράγοντας, ως γαλακτωματοποιητής και ως βελτιωτικό υφής, σε συγκεντρώσεις μέχρι 7%.
Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιείται ως:

• Σταθεροποιητικό, παχυντικό και γαλακτωματοποιό σε προϊόντα τουαλέτας (π.χ. σαπούνια)
• Μαλακτικό και καταπραϋντικό σε προϊόντα για φροντίδα και περιποίηση του δέρματος
• Kολλώδης ουσία σε μάσκες ομορφιάς, μάσκαρα κ.α.

Η ακακία συγκαταλέγεται μαζί με άλλες φυτικές γόμες, στους πιο γνωστούς παράγοντες που ευαισθητοποιούν το δέρμα.

Μαθήματα Καλλυντικών - Αιθανολαμίδιο Λαουρικού Οξέος (Ethanolamide of Lauric Acid)

Πρόκειται για οργανική ουσία και συγκεκριμένα για αμίδιο, που προέρχεται από το λαουρικό οξύ, λιπαρό οξύ που βρίσκεται σε φυτικά έλαια και κυρίως στα φοινικέλαιο και δαφνέλαιο.

Βρίσκεται σε μορφή ελαιώδους διαλύματος ή σε νιφάδες λευκού χρώματος, με οσμή που μοιάζει ελαφρώς με αυτή του μελιού. Είναι διαλυτό στο νερό.

Χρησιμοποιείται στα καλλυντικά κυρίως για τις ιδιότητές του ως καθαριστικό κι έτσι το βρίσκουμε σε σαμπουάν όπου συντελεί στην παραγωγή αφρού ενισχύοντας τον όγκο του αλλά και την απορρυπαντική του ιδιότητα.

Χρησιμοποιείτε επίσης, πάλι σε σαμπουάν, ως ρυθμιστής της γλοιότητάς τους.

Από τη χρήση του, υπάρχει πιθανότητα τοπικού ερεθισμού όχι όμως ιδιαίτερης επικινδυνότητας όσο με άλλα ευαισθητοποιά συστατικά.

Μαθήματα Καλλυντικών - Αζουλένιο (Azulene)

Οργανικό συστατικό και συγκεκριμένα, υγρός υδρογονάνθρακας με χημική ονομασία κυκλοπεντακυκλοεπτένιο, αποτελεί επίσης ισομερές της ναφθαλίνης. Είναι ουσία που περιέχεται στα αιθέρια έλαια και αποτελεί κύριο συστατικό απόσταξης του Γερμανικού Χαμομηλιού. Παρασκευάζεται και συνθετικά. Το όνομά του προέρχεται από την Ισπανική λέξη “azul” που σημαίνει “μπλε”. Χρησιμοποιείται στα καλλυντικά για τις μαλακτικές, επουλωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές του.

Βρίσκεται με μορφή κρυστάλλων, αδιάλυτων σε νερό αλλά διαλυτών σε οργανικούς διαλύτες. Το χρώμα του είναι έντονο κυανό ή βαθύ μπλε. Μπορεί επίσης να βρεθεί και σε μορφή διαλύματος με κυανό επίσης χρώμα, διαυγές ή γλοιώδες, ελαφρά φθορίζον και με αρωματική οσμή. Σε όξινο περιβάλλον το χρώμα μεταβάλλεται σε σκούρο γκρίζο. Το ποσοστό συγκέντρωσής του στα καλλυντικά είναι 0,01%.

Χρησιμοποιείται όπως προαναφέρθηκε ως πρόσθετο σε καλλυντικά με μαλακτικές ιδιότητες για δέρμα και μαλλιά αλλά και σε καταπραϋντικά και επουλωτικά προϊόντα για το δέρμα.

Στα καλλυντικά, χρησιμοποιούνται και τα παράγωγά του με παρόμοιες ιδιότητες:

Το Γκουιαζουλένιο από το σεσκουιτερπένιο, με μορφή υδατικού διαλύματος, χρησιμοποιείται ως υδατικό συστατικό σε τονωτικές λοσιόν, λοσιόν για μετά το ξύρισμα, οδοντόκρεμες και στοματικά διαλύματα αλλά και ως τονωτικό μαλλιών.

Το Χαμαζουλένιο από το έλαιο χαμομηλιού, με μορφή ελαιώδους διαλύματος, χρησιμεύει κι αυτό ως μαλακτικό δέρματος.

Το αζουλένιο γενικά δεν είναι τοξικό και η πιθανότατα μοναδική περίπτωση που αναφέρθηκε για αλλεργική δερματίτιδα, αφορούσε προϊόν με συγκέντρωση αζουλένιου 1% έναντι της συνηθισμένης 0,01%.

 

Μαθήματα Καλλυντικών - Αζελαϊκό Οξύ (Azelaic Acid, AZA)

Χημική ονομασία: δικαρβονικό οξύ (nine-carbon dicarboxylic acid). Βρίσκεται στους σπόρους των δημητριακών και παράγεται μέσω οξείδωσης του ελαϊκού ή του κικινελαϊκού οξέος.

Χρησιμοποιείται σαν φάρμακο κατά της ήπιας μέχρι μέτριας ακμής, βελτιώνοντας τα συμπτώματα. Ουσιαστικά, δρα κερατολυτικά επαναφέροντας τις διαδικασίες πολλαπλασιασμού και διαφοροποίησης των κυττάρων, οι οποίες έχουν διαταραχθεί λόγω της ακμής, κυρίως όμως, δρα φαγεσωρολυτικά αναστέλλοντας των ανάπτυξη βακτηρίων που την προκαλούν.

Μια άλλη σημαντική ιδιότητα του αζελαϊκού οξέως, είναι ο αποχρωματικός του ρόλος σε καταστάσεις μελάσματος, κηλίδων και λοιπόν υπεργχωστικών δερματικών προβλημάτων, όπου μειώνει ουσιαστικά την σύνθεση μελανίνης μέσω της αναστολής της δράσης της τυροσινάσης.

Χρησιμοποιείται κυρίως σε κρέμες, όπου οι συγκεντρώσεις του κυμαίνονται μεταξύ 15% και 20%.

Με τοπική εφαρμογή, το αζελαϊκό οξύ δεν απορροφάται εύκολα στο αίμα οπότε σοβαρές ανεπιθύμητες παρενέργειες είναι πολύ σπάνιες. Γενικώς είναι καλά ανεκτό στο δέρμα αν και μπορεί να προκαλέσει ήπιο τοπικό ερεθισμό, που όμως διορθώνεται με τη διακοπή της χρήσης του προϊόντος.

Μαθήματα Καλλυντικών - Αδιπικό Οξύ (Adipic Acid)

 

 

Φυσικό οργανικό ένωση και συγκεκριμένα, οξύ με χημική ονομασία εξανεδιοϊκό οξύ που ανήκει στα καρβοξυλικά οξέα. Βρίσκεται στο ζωμό των παντζαριών και στη ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο. Παρασκευάζεται και συνθετικώς από την οξείδωση διαφόρων λιπών και λειτουργεί ως ρυθμιστής οξύτητας, σταθεροποιώντας το ph του τελικού προϊόντος.

Έχει μορφή λευκής κρυσταλλικής σκόνης η οποία είναι διαλυτή στην αιθανόλη, την ακετόνη και το ζεστό νερό. Βρίσκεται επίσης και ως λεπτόρρευστο υδατικό διάλυμα.

Ένα καλό παράδειγμα της δράσης του, είναι η χρήση του μετά από χημικές διεργασίες των μαλλιών. Π.χ. σε μια περμανάντ, χρησιμοποιούνται ισχυρά αλκάλεα οπότε η μετέπειτα χρήση του οξέως, επαναφέρει το ph των τριχών και της επιδερμίδας στα φυσιολογικά επίπεδα.

Στα καλλυντικά χρησιμοποιούνται και τα παράγωγά αδιπικού οξέως και τα οποία είναι:

Οι αλκυλεστέρες (adipates) και οι διισοπροπυλεστέρες (diisopropyl adipate) με κηρώδη μορφή που τήκονται σε επαφή με το δέρμα, εξαιτίας της θερμότητάς του. Χρησιμοποιούνται σε προϊόντα φροντίδας του δέρματος για τις μαλακτικές τους ιδιότητες αν και μειώνουν τη λιπαρότητα του μίγματος στο οποίο προστίθενται.

Άλλες ενώσεις του με πρώτο συνθετικό ονόματος το adipic acid, που χρησιμοποιούνται ως αντιστατικοί παράγοντες, ή για να δώσουν όγκο στο τελικό προϊόν.

Αν και γενικώς δεν προκαλεί ανεπιθύμητες ενέργειες , ανήκει, όπως και τα περισσότερα καρβοξυλικά οξέα, στα ήπια ερεθιστικά δέρματος. Σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να είναι ερεθιστικό για τα μάτια και το δέρμα αλλά κάτι τέτοιο είναι πρακτικά απίθανο γιατί οι συγκεντρώσεις του στα καλλυντικά είναι πολύ μικρότερες από τα 5mg που είναι το ανώτατο όριο της πρόσληψής του ως συμπλήρωμα διατροφής.

Μαθήματα Καλλυντικών - Αβοκάντο, έλαιο (Avocado Oil)

Φυτικό έλαιο που εξάγεται από το φρούτο ή τα φύλλα του γνωστού τροπικού δένδρου (Persea Americana) που είναι γνωστό και σαν Βουτυρόδεντρο το οποίο ανήκει στην οικογένεια των δαφνοειδών (Lauraceae). Είναι ιδιαίτερα γνωστό και ευρέως χρησιμοποιούμενο στα καλλυντικά χάρη στις μαλακτικές του κυρίως ιδιότητες και πέραν του ελαίου μπορεί να χρησιμοποιηθούν και το εκχύλισμα των φρούτων ή και το εκχύλισμα των φύλλων του.

Έχει ελαιώδη μέχρι κηρώδη μορφή, βαριά υφή και ωχροκίτρινο χρώμα έως βαθύ λαδί, και άρωμα καρυδιού. Είναι αδιάλυτο στο νερό.

Είναι το δεύτερο κατά σειρά χρησιμοποιούμενο έλαιο μετά το αμυγδαλέλαιο. Οι καλλυντικές του ιδιότητες είναι παρόμοιες με αυτές του ελαιολάδου, προτιμάται όμως από αυτό λόγω της περιεκτικότητάς του σε μη σαπωνοποιά συστατικά κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να απλώνεται ικανοποιητικά στο δέρμα αφήνοντας μια ευχάριστη κέρινη αίσθηση στην αφή.

Το έλαιο αβοκάντο δεν είναι φαγεσωρογόνο, όπως τα περισσότερα έλαια, δεν φράζει δηλαδή τους πόρους, κάτι που μπορεί να υποβοηθήσει ή και να προκαλέσει την ανάπτυξη μικροβίων και συνεπώς ακμής. Συνεπώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί άφοβα σε υποαλλεργικά προϊόντα.

Περιέχει υδρογονάνθρακες, αλειφατικές αλκοόλες, αλκοόλες τερπενίου, φυτοστερόλες και τοκοφερόλες, που συγκαταλέγονται στα μη σαπωνοποιήσιμα συστατικά. Περιέχει επίσης αμινοξέα, στερόλες, παντοθενικό οξύ, λεκιθίνη, καθώς και άλλα βασικά λιπαρά οξέα.

Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τα κανονικά ή ξηρά μαλλιά λόγω του ότι προσδίδει σε αυτά όγκο και λάμψη. Επίσης έχει την ικανότητα να βελτιώνει το πρόβλημα της ψαλίδας ενώνοντας τις δύο άκρες της τρίχας. Μπορεί έτσι να χρησιμοποιηθεί σαν μάσκα πριν το λούσιμο ή κατά τη διάρκεια του ύπνου ή να προστεθεί στο μπουκάλι του σαμπουάν ( 8-10γρ ελαίου ανά μπουκάλι).

Χρησιμοποιούμενο σαν συστατικό κρέμας στο δέρμα, δημιουργεί ελαιώδες υμένιο το οποίο λειτουργεί προστατευτικά και εμποδίζει την απώλεια υγρασίας από την επιδερμίδα διατηρώντας την έτσι ενυδατωμένη και είναι ιδιαίτερα χρήσιμο σε περιπτώσεις που το δέρμα ταλαιπωρείται από πολλά πλυσίματα, καιρικά φαινόμενα (ήλιο, πολύ χαμηλές ή πολύ υψηλές θερμοκρασίες, αέρα), αποτρίχωση κλπ.

Το έλαιο αβοκάντο επίσης, είτε σε κρέμα είτε αυτούσιο, θεωρείται ιδιαίτερα ευεργετικό για δερματικά προβλήματα όπως έκζεμα, ψωρίαση και ηλιακά εγκαύματα.

Στο εμπόριο διατίθενται για χρήση και τα παράγωγά του με σημαντικές ιδιότητες:

Η Αβοκαντίνη χρησιμοποιείται ως μαλακτική σε κρέμες καθώς και σαν αντιστατικός παράγοντας σε μπριγιαντίνες.

Οι εστέρες του (avocado oil PEG-11 esters, ethyl avocadate) έχουν επίσης μαλακτικές ιδιότητες.

Τα αμίδια (avocadamide DEA) είναι καλοί παράγοντες διασποράς και συνεπώς βοηθούν στη σταθεροποίηση των γαλακτωμάτων.

Το χλωρίδιο (avocadamidopropalkonium chloride) και τα ακυλοπαράγωγά του (avocadamidopropyl dimethylamine) χρησιμεύουν ως αντιστατικοί παράγοντες.

Σχετικά τώρα με τις «θαυματουργές» και «θεραπευτικές» ιδιότητες που του προσδίδουν για το ξηρό δέρμα, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε το εξής γεγονός: Το έλαιο αβοκάντο όπως και τα υπόλοιπα έλαια, περιέχουν φυσικά τριγλυκερίδια.  Βάση αυτού, έχει σχηματιστεί η άποψη πως όλα αυτά τα φυτικά έλαια λειτουργούν όπως και το σμήγμα του οργανισμού μας μιας και αυτό αποτελείται κατά 42% από τριγλυκερίδια και συνεπώς μπορούν να αντιμετωπίσουν την ξηρότητα του δέρματος και των μαλλιών. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει γιατί όλες οι ουσίες που παρουσιάζονται ως ενυδατικές, ουσιαστικά λειτουργούν προστατευτικά κατά της απώλειας υγρασίας του δέρματος, χωρίς όμως να είναι σε θέση να αποκαταστήσουν ή να ενισχύσουν τη φυσιολογική λειτουργία των σμηγματογόνων αδένων.